Мақолалар архиви

Ҳаёт билан ҳамқадам

Носир Хусрав ноҳияси мамлакатимизнинг шарқий-ғарбий қисмида, Ватанимиз пойтахти Душанбе шаҳридан тахминан 230 километр узоқликда жойлашган. Илгари Бешкент номи билан аталган ноҳия юртимизнинг қадимий ва тарихий гўшаларидан бири ҳисобланади.

Биз иш юзасидан ушбу ноҳияда бўлиб, ноҳия раиси Нуриддин Садриддинзода билан бу ерлик меҳнаткашларнинг жорий йил олти ойида

Армон

Норали телеграммани тонгда олди. Унда «Нозанин oғиp бетоб, тезроқ кел!» деб ёзилган эди. Норалининг кўз олди қоронғилашди. «Ой-куни яқин эди, соғ бўлсин-да!» Йигитнинг миясига яшин тезлигида урилган дастлабки фикр шу бўлди. Ётоқдош дўсти Қўлдош кўмагида апил-тапил тайёрланиб, ташқарига чиқдилар. Марказий кўчада учраган енгил машиналардан бирини тўхтатиб, тўғри аэропортга жўнашди.