Ёхуд  муниса  онанинг ўғлига  ёзган  мактуби

Болам! Хатимни ўқиб, ўзинг бир хулосага келарсан. Кексайиб қолдим, ҳаракатларим чаққон эмас. Бир оз сабрли бўл…

Овқатимни тўкмай ейишга ҳаракат қиламану, лекин қўлларим қалтираб, овқатим тўкилиб кетади. Агар қариганимда ораста бўлолмасам, ранжима, ўғлим. Сабрли бўл…

Биласанми? Кичкиналигингда жуда инжиқ бола эдинг. Бир қошиқ овқат едириш учун минг хил ширин сўз ўйлаб топиш керак эди сенга: - «Ана поезд келди! Самолёт учяпти! Ана, бобоси еб қўяман, деяпти. Оғзингни оч, оча қол. Эй, болам!!!» - каби сўзларни айтиб, овқатингни зўрға едириб қўярдим. Тишларинг йўқ эди. Ош қолмаганда, овқатни чайнаб берардим… Энди эса, менинг тишларим йўқ.

Бир куни айвонимизга қалдирғоч келиб қўнди. Сен: - Бу нима, бу нима? - деб кўп савол бердинг. Мен эса, эринмай: - Бу қалдирғоч, ўғлим. Қалдирғоч ҳар баҳорда келади, - дедим...

Болам, менга қалб қувончини бахшида этгин. Қовоқларингни уйиб қарамагин… Табассумингни аямагин, болажоним.

Тўғри, баъзан бир нарсани тушунмаганим сабабли, қайта-қайта сўрайман. Юрагингга оғир олма, болам. Кўзларим хиралашиб, бир нарсани дарров илғай олмай, қайта-қайта эзмалансам, хафа бўлма, болам. Агар фарзандларинг қилаётган ишга ақлим етмаса, мени койима, тушунишга ҳаракат қилгин. Оёқларимдан мадор кетиб, юра олмасам, мендан шафқатингни аяма. Қўлларимдан тутишга уялма. Агар хатоларимни айтмоқчи бўлсанг, кел яхшиси, айтмай қўя қол.

Тўғри, сени яхши инсон бўлсин, оёққа туриб олсин, дея хатоларингни тузатганман. Менинг энди оёққа туришим гумон. Болам, сен дунёга келганингда, мендан бахтли инсон йўқ эди. Бу қувончни таърифлашга тилим лол бугун. Қаерда бўлмагин, мен доим ёнингда бўлганман. Боғчадами, мактабдами, кўчада ўртоқларинг биланми ёки узоқ сафарда бўласанми доим юрагим сен билан бирга. Менинг жоним сен билан бирга бўлган, жон болам. Сендан бир ўтинчим бор. Сен дунёга келганда, мен ёнингда бўлганман, мен дунёдан кетар чоғим сен ҳам менинг ёнимда бўл. Бу менинг охирги ўтинчим! Шоирнинг мана бу шеъри худди мен учун ёзилгандай:

Болам, келсанг қай маҳал,

Кўзим йўлингга маҳтал.

Қошимга келиб ҳар гал,

Она, мен келдим, дегин.

Бурда нонинг керакмас,

Мансаб, шонинг керакмас.

Жонинг омон бўлса бас,

Она, мен келдим, дегин.

Гадо қилди бу ҳижрон,

Йўлимни тўсиб довон.

Бўлмасин десанг армон,

Она, мен келдим, дегин.

Кўрмагин ҳеч ёмон кун,

Бахтингни кўрай бутун.

Юрагимга бўл устун,

Она, мен келдим, дегин.

Яқинлашиб қолди куз,

Кўксимда бир ҳовуч туз.

Дилда бордир битта сўз,

Она, мен келдим, дегин.

Умр ўткинчи шамол,

Қаддим бир кун бўлар дол.

Шунда ҳам келмай малол,

Онажон, келдим, дегин.

Тилдан қолсам, сўзим бўл,

Нури кетса, кўзим бўл.

Ортда қолар изим бўл,

Она, мен келдим, дегин.

Келса айтар кун видо,

Қисмат айласа жудо.

Қошимда айлаб дуо,

Онажон, мен келдим, дегин!!!

Муштипар онанинг дил туғёнларини оққа кўчирувчи:

 Муҳиддин Каримов, Душанбе шаҳри.