НАЗМ

Бошингга дард тушса, ўзинг биласан,

Бошқалар сезмайди, бағринг тиласан,

Баъзида йиғлайсан, баъзан куласан,

Сени ҳеч ким тушунмас, тушунмайдилар!

Онам, онам дейман, онам, деб фақат,

Юрак безовтадир, юрак-бетоқат.

Ҳаёт давом этар, лекин онам йўқ,

“Она бўла қолгил, менга, табиат!”

Диёрим, мен сенга меҳримни берай,

Сен менга энг гўзал наҳорларни бер.

Ҳавоси сафоли шабнам тўкилган,

Нуқралар сочилган баҳорларни бер.

Бойчечак қаддини кўтарар ердан,

Баҳорнинг нафаси сочилди ҳар ён.

Заминда жаннатий ҳаёт яратиб,

Кўкламнинг қадами етди биз томон.

Ҳаёт яралмишдир

                       турфа қўшиқдан,

Шаксиз қўшиқ эрур

                           ҳаётнинг боши.

Куйла, эй хонанда,