Ҳабибулло Ботиров: -Инсон… шуҳратда ҳам синалади

Авжи баҳор. Субҳидам. Йўловчи машинадан тушиб, дарвозадан лолақизғалдоқлар гулхани лов-лов ёниб турган, қарийб юз йиллик тарихга эга бўлган қабристонга қадам қўяман. Бу ер ҳаётнинг минг бир ташвишини елкага ортиб, бир кам дунёнинг камини бут қиламан деб, рўзғорнинг тубсиз ғорига кўмилиб кетмаслик учун эҳтиётлик билан елиб-югурган, аммо охир-оқибат, келиб-келиб тўхтаган, тин олган, йиртиқ-ямоқ бўз яктаги устида ҳилвираб

Бир келиб кетинг Турсунзодага!

- Ҳар даврнинг ўз қаҳрамонлари бўлади, - дейдилар. Ҳақ гап. Биз тилга олмоқчи бўлган, мустақиллик йилларида Турсунзода шаҳар раҳбарлиги лавозимида фаолият юритган ҳар бир шахс ўзидан яхши хотира, эзгу иш қолдирган, десак, хато бўлмас. Марҳум М.С. Табаров чекига ҳар бир "ўзбошимча" "ўзи хон, кўланкаси майдон" бўлган оғир йилларда раҳбарлик қилиш тушган эди. У киши шаҳар халқ хўжалигини бошқариш билан бир қаторда, тинчликни сақлаш