Душанбе дунёнинг гўзал шаҳридир,

Онажон халқимнинг кўрки, фахридир.

Минг йиллик чинорлар саботин сўзлар,

Гоҳ тотли, гоҳ ғамгин ҳаётин сўзлар.

Ойдин кечалари мафтункор, гўзал,

Қорақош қизлари - бетакрор ғазал.

Талпинар шаҳарга қанча меҳмонлар,

Шодликка тўлади бахтиёр онлар.

Гул шаҳрим, гулларинг очилиб турсин,

Бағрингда бўз боланг шеър ёзиб юрсин.

Ҳеч завол билмасин кўркам дарахтинг,

Дунёларга кўз-кўз қилайин бахтинг.

Тоғлардек матонат сенга ёр бўлсин,

Очиққўл мезбонинг доим бор бўлсин.

ЛОИҚ ШЕРАЛИ ҚАБРИ УСТИДА ЎЙЛАГАНЛАРИМ

Шоядки, дунёни тушуна олсам,

Аслида бир уюм тупроқлигини.

Сезаман ҳаётда қоқилиб қолсам,

Энг яқин дўстимнинг гумроҳлигини.

Бир лаҳза тин олмай яшайин дердим,

Ғараз, ҳасад бирла, ёлғондан қочиб.

Кимки нон сўраса, жонимни бердим,

Умид йўлларига меҳримни сочиб.

Ҳаловат билмадим ҳайрат ичида,

Одамлар ичра бир оқилин излаб.

Не тонгки, яшайман ҳасрат ичида,

Сиздайин ҳақпараст суҳбатдош истаб.

ИСМОИЛ СОМОНИЙ ҲАЙКАЛИ ҚОШИДА

Ифтихор дилимдан жўшиб кетганда,

Жон халқим бахтиёр кунга етганда,

Бир ғариб шоири шеърлар битганда.

Руҳимни кўтарган, қўллаган ўзинг,

Ёруғ манзилларга йўллаган ўзинг.

Тарих ўз сўзини айтди охири,

Даҳшатли кунларнинг ўтди оғири.

Юзимиз ювмоқда қувонч ёмғири,

Орзулар рўёбин кўзлаган ўзинг,

Миллат деб, юракдан сўзлаган ўзинг.

Собит қадам билан бормоқда ёшлар,

Ҳаётда ўз ўрнин топмоқда ёшлар,

Она-юрт ишқида ёнмоқда ёшлар,

Ватанни севишни ўргатган ўзинг,

Мудом тўғри йўлни кўрсатган ўзинг.

Юрагим тубидан тўкилган ашъор,

Унда муҳаббатим изҳорлари бор,

Покиза қалбларга инмасин ғубор,

Ёш авлод тақдирин ўйлаган ўзинг,

Тоғлардек юксакка бўйлаган ўзинг.

Садриддин Айний уй музейида

Зинҳор эшик қоқма, олдин ўйлагин,

Ким чиқар ҳовлига сенга интизор.

Шундай бир савол-ла ўзни қийнагин,

Бу ерда… Бу ерда яна кимлар бор…

Балки Турсунзода илк машқларини,

Устоз қаршисида ўқиётгандир.

Ёинки аритиб дил ғашларини,

Янги мисраларни тўқиётгандир.

Ўйлама, дўстгинам бу хонадонга,

Судхўрлар йўламас, тортмас базмига.

Очиқ бу эшиклар чин қадрдонга,

Қулфи ҳам берилган Ҳақнинг измига.

Илҳақ кўнглимизга таскин улашиб,

Зиёрат айладик, қолмади армон.

Ҳамон тўғри йўлдан борсак курашиб,

Устоз ҳикматидан топамиз дармон.

Миллат пешвоси

-----------------    ФАХРИЯ    -----------------

Хўжаи Хизрдек кароматли зот,

Нигоҳи ўтли-ю ҳароратли зот,

Ҳар ишда моҳиру маҳоратли зот,

Сўзлари ҳикматли, заковатли зот.

Бу ёруғ кунларнинг ўчмас зиёси –

Миллат  пешвоси.

Халқини бирлигу бахтга етаклаб,

Етмиш йил йўқотган номини тиклаб,

Истиқлол сўзини ҳар он таъкидлаб,

Шодон кун кекса-ю ёшларни қутлаб.

Кимларга тенг этай,  йўқдир қиёси –

Миллат пешвоси.

Орзулар рўёби кўрсатди жамол,

Эртамиз эгаси – ёшлар баркамол,

Раҳбари оқилу деҳқони ҳалол,

Тангрим асрасин, кўрмасин завол.

Қуёшга тенгдир нурли сиймоси –

Миллат пешвоси.

Қадамда гуллайди нозик ниҳоллар,

Ҳаётбахш чашмадир тошган анҳорлар,

Тинчлигин куйлайди булбул наҳорлар,

Қалбида мудом ёз, кетмас баҳорлар.

Ҳар лаҳза қўллайди халқнинг дуоси –

Миллат пешвоси.

Мадҳини куйламоқ - фарзандлик бурчим,

Курашгум бу йўлда етганча кучим,

Дўстларим сизлардан ёлғиз ўтинчим:

Ул зотга гард инса, бузилар тинчим.

Шу ғариб шоирнинг мангу ниёзи –

Миллат пешвоси.

Бундан ҳам бахтиёр кунлар бўлажак,

Жаннатга ўхшайди нурли келажак,

Кўнглимиз бир олам завққа тўлажак,

Биз агар…биз агар жонни тўшасак.

Онажон халқимнинг ҳақгўй даҳоси –

Миллат пешвоси.

Алишер ДЎСТМАТОВ,

Спитамен ноҳияси, Лангар қишлоғи.