МЕНИ ОШИҚ АЙЛАГИН, РОББИМ

Бегонаман гўё даҳрингга,

Ғариблардек маҳзундир қалбим.

Яратганинг ҳар не борингга

Мени ошиқ айлагин, Роббим.

Муҳтождирман бир меҳрибонга,

Бўлса дейман устоз, мураббим.

Қалбида нур бўлган инсонга

Мени ошиқ айлагин, Роббим.

Қуръондаги нурли сўзингга

Боқиб топдим қайда меҳробим.

Кўнглим қўмсар ёлғиз ўзингга

Мени ошиқ айлагин, Роббим.

МЕН САЙЁҲМАН

Мен сайёҳман, йўлдаман доим,

Бу кенг олам аро саргашта.

Пешонамга буюк Худойим

Битмиш, нетай, шундайин кашта.

Мен сайёҳман, кезиб излайман,

Кўргулигим кўриб бўлгунча.

Тангрим берган ўроғим билан

Ўргулигим ўриб бўлгунча.

Мен сайёҳман, дилда ангиза –

Ҳақиқатни топмоққа келган.

Ҳақиқатнинг оппоқ, покиза,

Эҳромини ўпмоққа келган.

Мен сайёҳман…

ОТАМДАН ҚОЛГАН ТУТ

Ҳовлимда бир тут бор, отамдан қолган,

Ҳар тонгим ўтади шу тутга боқиб.

Гўё отам руҳи шу тутда қолган,

Тургандек Тангримга шукрона ўқиб.

Ҳар йил тут пишиғи чоғида шу тут,

Шохларин бошимга эгиб бемалол.

Гоҳида дегандек бўлар: -Эсда тут –

Болдан ширин эрур луқмаи ҳалол.

Ёзнинг чилласида Ҳумо қушидай,

Қанот ёзиб ташлар бошимга соя.

Этиб жуссамни тоғлар тўшидай,

Изғирин еллардан этар ҳимоя.

Ҳар тонг қушлар келиб, шу тут шохига,

Ёқимли бир куйни этарлар хониш.

Билмам, ҳамд йўлларми Олам шоҳига,

Ё отам руҳига ўқирми олқиш.

Мана, кўп йилларким, отамнинг тути,

Савлат тўкиб турар ғариб бошимда.

Ташвишларга қолсам, отамдек худди

Сабру тоқат тилаб турар дошимга.

Ҳовлимда бир тут бор, отамдан қолган…

ОНАМНИ ЭСЛАБ

Онажон! Соғиндим, соғиндим ғоят,

Ҳовлимдан излайди, изларинг кўзим.

Пойи қадамингда кўрганим – жаннат

Васфингни этмоққа ожиздир сўзим.

Онажон! Бағрингда кўрганда ўзим,

Кўргандек бўларди Тангримни кўзим.

Онажон! Соғиндим сиғмайин танга,

Соғиндим меҳрдан битган жаҳонинг.

Менга сендек она ато этганга,

Бугун ато этган қалбим ўғлонинг.

Онажон! Кўксингга босганда юзим,

Кўргандек бўларди Тангримни кўзим.

Онажон! Севаман, сени эсласам,

Сенга доя бўлган шу ер-самони.

Бу фоний дунёга кела олмасам,

Сева билмас эдим боқий дунёни.

Онажон! Ёдингни эслаган кезим,

Кўргандек бўларди Тангримни кўзим.

ТЎРТЛИКЛАР

Дунёнинг тубини кўрмоқчи бўлсанг,

Қалбингдан дарча очиб қўй, дўстим.

Бир комил инсонни учратиб қолсанг,

-Худонинг дўсти, - деб қучиб қўй, дўстим.

***

Ҳақ ишқи ўтида ўзин ёққанлар,

Чидар бошга тушган ҳар не жабрга,

Оламга нафс кўзи ила боққанлар

Ўхшайди мисоли санги қабрга.

***

Дўзахийни жаннатий деб мақтамоқ,

Бажо этмоқ эрур фармони томоқ.

Нафсга асир бўлиб, виждони куйган,

Эрур шайтон ила иноқ – ҳамтовоқ.

***

Хўрозлар қичқирар: -Тонг отди! - дея

-Тангрим ризқимизни тарқатди, - дея,

-Туринглар, қаранглар ажаб воқеа –

Худосизлар дили тош қотди! - дея.

***

Кимдир битикларни ўқиган чоғда,

Гул-гул очилмаса инсоф-иймони.

Демак, гулламабди ҳақиқат боғда,

Беҳуда қуримиш килк - сиёҳдони.

Рустам Эргаш, Фархор ноҳияси.