Чучварани жуда яхши кўраман. Агар хотиним тайёрлаб берса, ҳар куни тўйиб еган бўлардим. Менинг ўрнимда бошқа биров бўлганда, аллақачон, тўйиб еган бўларди. Мен бахти қаро бўлса ҳеч ҳам тўйиб еёлмайман. Тўғриси, ҳеч ҳам ишим ўнгидан келмайди. Чучвара пишиб энди столга ўтирамиз, деганда бошланади. "Салом алейкум. Меҳмонни кутиб олинглар. Чучвара пишдими?" 

Бу бир даҳшат.

Меҳмон десалар, менда аллергия бошланади. Қариндошларимиз тез-тез телефон орқали "чучвара егани боряпмиз", деб таъкидлашларини айтмайсизми? Мана, бугун ҳам чучваранинг ҳидини олгандай эрталабдан телефон қилиш бошланди.

Аксига олиб хотин ҳам уйда йўқ. Бу ҳақда олдиндан уларга хабар бериб қўйгандим. Бу ҳафта келмасалар керак, деб хотиржам эдим.

Кўнгил қурғур чучвара истаб қолди. Кел, ўзим чучвара тайёрлайин. Наҳотки, тайёрлай олмасам? Пишираману, ақаллан, бир марта  ҳаётимда тўйиб чучвара ейман, деб хамир қилишга киришдим. Биринчи навбатда гўштни гўштқиймалагичдан ўтказдим, пиёз, туз, мурч солиб яхшилаб аралаштирдим.

Энди хамирни стол устига юмалатаётган эдимки, эшик тақиллаб қолди. Худо урди, қайнонам, яна акаси ва жияни биргаликда келишибди. Ишонинг, тепа сочим тикка бўлиб кетди.

Қайнонам: -Қизим бўлмаса, ҳеч гап эмас, куёвим уйда-ку. Қўлидан ҳамма иш келади. Ҳозир шундай чучвара тайёрласинки, асло қўяверинг…- дея тинмай мақтарди мени.

 Гўштни музлаткичга солиб, жаҳлим чиққанидан ошхонанинг у ёғидан-бу ёғига бир-икки марта бориб келдим.

Уйдан: "Комилжоннинг чучварасини қачон еймиз?" - деган хирилдоқ овоз эшитилди.

Таваккалига чучварани бошлашга қарор қилдим. Хамирни столга юмалата бошладим. Қоришма столга ёпишиб қолди. Хамирни столдан базўр ажратиб олдим. Яна столга юмалата бошладим. Ўзим ҳам столга хамир билан ёпишиб қолсам бўладими. Кейин билсам, сал ун сепиш лозим экан. Қани энди, қайнонам ёрдам берсалар, йўқ.

Телефон билан яна қаердандир қариндошини чучварага таклиф қиларди.

Хамирни юмалатиб бўлдим. Менга юпқадай туюлди. Қарасам чучвара катта кўринади. Мана, сув ҳам қайнади. Чучварани сувга солиб, эринмасдан санаб чиқдим. Роппа-роса элликта экан. Чекиб бўлгунимча чучваралар пишди. Чучвара пишиб, янада катталашибди. Хоҳ ишонинг, хоҳ ишонманг, чучвараларим худди қурбақага ўхшарди. Ҳар галгидек мақтовлар бошланди.

-Қандай катта чучваралар бўлибди, - таъкидлади хотинимнинг тоғаси. У киши республикада энг мартабали кишилардан. -Эркаклар ейдиган бўлибди-да. Жониворнинг иккитасини есанг, тўйиб қоласан, - деб қўшиб қўйди.

Қайнонам бошлади: -"Қойил, куёв, ҳатто, кўкатини ҳам гўштга солишни ёддан чиқармабсан-а".

Қарасам, чучвара тамом бўляпти. Мен ҳали татиб кўрганим йўқ. Тезлик билан вилкага бировини илиб оғзимга ташладим. Тош тишлагандай бўлдим. Астагина чучварани ликопчага қўйдим. Пичоқ билан ёриб қарасам қайси кўз билан кўрайки, ичига гўштқиймалагичнинг пичоғи тушган экан. Яхшиям менга тушибди. Агар борди-ю, семиз тоғамга тушганида борми… Ютиб юбориши  мумкин эди. Унда иш чатоқ бўларди.  

-Ҳа, Комилжон, раҳмат, чучвараларинг учун,- деди яна бир тоғам. -Биз билмабмиз, ошпазлик истеъдодинг борлигини, сенга энг юқори баҳо қўйдик.

-Бундан буён буни ювиш керак,- дея қувватлади жияни.

-Келаётган байрамда ювамиз. Бўлмаса байрамда сизларникига ўтиришга қарор қилдик.

-Бу байрамда мен уйда бўлмайман,- дедим зўрға.

-Бошқа байрамлар бор-ку, куёв,- деди қайнонам.

Мана шундай гаплар, жўра.

Хуршеда  Содиқова.

Русчадан Абдулфайз Миматов таржимаси.