Инсоннинг содиқ дўсти ҳисобланмиш ит жониворнинг инсонларга нисбатан садоқати тўғрисидаги воқеаларни жуда кўплаб эшитганмиз.

Яқинда бир суҳбатда ўтирганимизда ҳам гап итнинг вафодорлиги тўғрисида кетди. Суҳбатдошларимдан бири ниҳоятда ғайриоддий бир воқеанинг гувоҳи бўлганини гапириб берди. Шунда ушбу воқеани «Халқ овози»нинг кўп минг сонли муштарийлари эътиборига етказиш нияти туғилди, менда.

-Жайҳун ноҳияси маркази Дўстий шаҳарчасида яшайдиган бир ўрта яшар киши оламдан ўтганди, - дея ҳикоя қилди у. –Жанозада қатнашдим. Марҳумни шаҳарчадан уч-тўрт километр узоқликдаги қабристонга элтдик. Дафн маросими ўтказиларди. Тумонат одам. Йиғилганларнинг кўпчилиги четроқда тик турарди. Кутилмаганда жасадни қабрга қўяётган одамларнинг қий-чувидан сергак тортдик. Нима воқеа рўй берганлигини билолмай ҳайрон бўлдик. Кейин билсак, марҳумнинг ити жасад ортилган машина кетидан югуриб қабристонга борган экан. Ўз ишлари билан банд бўлган одамлар итга эътибор беришмабди. Бир четда мунғайиб ўтириб, одамларнинг хатти-ҳаракатини кузатаётган ит пайт пойлаб, ўзини лаҳадга урибди ва лаҳад ичидаги соҳиби жасади олдида тиз чўкибди. Марҳумнинг яқинлари итни лаҳаддан кўтариб чиқариб, кимнингдир белбоғи билан боғлаб қўйишди. Бу воқеанинг гувоҳи бўлганлар орасида ит жониворнинг аянчли аҳволига ачиниб йиғламагани қолмади. Ҳатто, доду фиғон солганлар ҳам кўп бўлди. Фотиҳага борганимда билдим, ўша куни хонадон соҳиблари итни қабристондан олиб келиб ҳовлига боғлашибди. Ҳар эҳтимолга қарши яна қабристонга бормасин, дея мустаҳкам занжирлаб, меҳрибонлик кўрсатибди. Бир неча кун на сувга, на емишга қайрилиб боқмаган жониворнинг аҳволи кун сайин оғирлашаверибди. Бешинчи кун тонгда унинг олдинги оёқларини чўзиб, тумшуғини ерга тираб ётган жонсиз жасадини кўришибди. Айрилиқнинг оғир дардига дош беролмаган жонивор бу ҳаётни тарк этганди…

Ушбу воқеани эшитиб, қодир Парвардигорнинг бир махлуқига чексиз садоқат ато этганлигига лол қоламан. Ўз соҳибига шунча содиқлик ҳам бўларкан-да, воажаб!?.

Хайрулло Мирзоназар,

Жайҳун ноҳияси.