МИНТАҚАЛАР

КЕЧМОҚ АЙБ...

Баъзан кечмоқ мумкин ҳамма нарсадан,

Чексиз бойлигингу зеру зевардан.

Кечасан баъзида ғурур, кибордан,

Аммо кечолмайсан ота – онангдан.

Воз кечишинг мумкин севган ёрингдан,

«Мен элимнинг юрагида яшайман…»

1993 йилнинг эрта кузи. Далаларда пахта қийғос очилган. Иш қизғин. Ҳовли четидаги азим чинор япроғи «чирт» этиб узилди-ю, майин шабада қанотида оҳиста-оҳиста қалқиб ерга тушди. «Хазонрез ҳам бошланди. Келаси йил шу кунларда, Худо хоҳласа, Равшаналим келиб қолади. Эҳ-е, келса-чи, қишлоққа тўй бериб, ўғлим яхши кўрган қизни келин қиламан».

Нонуштага ҳозирланаётган Анзират ая самоварга ўтин ташларкан