НАЗМ

17 май - атоқли шоиримиз Ўлмас Жамол туғилган кун

МЕНИ УСТОЗИМДАН АЙЛАДИНГ ЖУДО…

(мувашшаҳ)

Ўлмас ака ўтди. Ёлғон, бу - ёлғон,

Лекин Сиз тириксиз, яшайсиз ҳамон.

Минг-минглаб шогирдлар қалбида борсиз,

Ажойиб эдингиз - камтарин инсон.

Сизни фарзанд доғи этди-ку, адо,

«Ғурбатда ғариб шодмон бўлмиш эмиш…»

2002 йилнинг ёзи эди. Мен ўшанда ўн еттига қадам қўйгандим. Ҳамсоямиз Тоғай малим Россиядан пул ишлаб келди. Қамиш билан ёпилган томини бузиб, баланд кўтарди-да, шийпир қоқди. Буни кўрган ҳамқишлоқлар пайтавасига қурт, кўнгилларига васваса тушди, ҳисоб. Отам ҳам бир куни масжиддан ҳовлиқиб келди-да: ”Тоғай малим яқинда Москвага қайтаркан. Илтимос қилгандим. Сени обкетишга кўнди. Тўрт кундан кейин жўнайсанлар”,- деди, очиқ осмонда чақмоқ чаққандек қилиб. Ўша кеча ухлай олмадим. Эрталаб жойимдан турарканман, танам жуда ланж эди