СПОРТ

Кўприк қуриб, ҳожи бўлган онахон

ёхуд Деваштичнинг Метк қишлоғида яшовчи Маҳтоб она Фозилова билан йўл-йўлакай суҳбат

-Маҳтоб хола, тобингиз йўқ, деб эшитдик. Ишқилиб, ҳозир тузукмисиз?

-Э, болам-а, ёш кетгач, олма билан ўрик бўлармидик. Бир кун қўлинг оғриса, эртасига оёғинг зирқирайди. Иштаҳа йўқолиб, мадордан қоласан. Кейин бу дардим янги эмас… Оёғим бирдай азоб беради. Озод-эркин юролмайман. Саксонга яқинлашдим. Менимча, ҳаққим ҳам қолмади…

Улуғ тоғлар залвори…

Дунёда яхши инсонлар кам, деган фикрга қўшила олмайман. Чунки мен билган, таниган яхши одамларнинг фазилатларини санасам, адоғи кўринмай қолади. Бугун қайсидир буюк даҳо, олим ёки машҳур бир кимса ҳақида ёзмоқчи эмасман, аксинча, оддий, камтарин бир инсон, бутун умрини эзгуликка, фидокорликка бағишлаган, 19 ёшида отадан етим қолиб, рўзғорнинг оғир юкини бўйнига олган, жондан азиз сингилларига отасизликни билдирмай,