МИНТАҚАЛАР

ҲАМДАРДИМ, ҲАМРОЗИМ – ШЕЪРИЯТ

Қатраларда қуёш акси кўринганда,

Мен сени эслайман, мунис онажон.

Қўшиқ айтиб фасли баҳор келганда,

Мен сени қумсайман, мунис онажон.

Гоҳида нодонлар мазах қилганда,

Заминни эъзозлаган инсон…

Умр - инсонга берилган бебаҳо неъмат. Бу фоний дунёда умрни қандай ўтказиш ҳар бир инсоннинг ўзигагина боғлиқ. Инсон ҳаётда ўз моҳиятини, ўзлигини англаб етса, бу, алалхусус, унга ато этилган саодатдир. Ҳаётни ақл, мушоҳада қолаверса, маърифат билан кўриш бир қадам бўлса-да, ёруғ, нурли манзилларга етаклайди. Инсон бинога келибдики, ўзи яратилган унсур - заминга интилади. Тупроқдан, ердан ҳикмат излайди. Мушфиқ заминни она-Ватан, дея эътироф этади. Шубҳасиз, замин ададсиз ризқ-рўз манбаидир. Заминни эъзозлаган инсон ҳеч гоҳ ора йўлда