ИЛМ

Ишқ элтади кўнгил кутган манзилга, бир манзилки, ундан афзал олам йўқ

СОҒИНЧ

Оҳ, армон гулларим, бу оқшом яна

Кўксимда ўсдилар – жонимни олиб.

Ҳушимдан айирди ишқнинг ифори,

Азиз дамларимни ёдимга солиб.

Бахт кимники?

“Мен бундан йигирма йил бурун бир марта ўлган эдим. Ўшанда суянч тоғи деб билганим, севиб турмуш қурганим – умр йўлдошим тили заҳар онасига аччиқ қилиб, болаларим ва ота-онаси олдида мени тепкилаганди. Иккинчи марта эрим хиёнат қилганида ўлгандим... Бугун учинчи марта ўлдим. Ҳаётимда не кунлар бўлмасин, “Бегим”, деб ардоқлаганим худбин укасининг дастидан келинларим, набираларим олдида ҳақоратлади...