ИЛМ

Ватанга хизмат – олий саодат

Ўз ихтиёри билан ҳарбий хизматга отланган йигитлар сафининг йилдан-йилга кенгаяётгани ёшларнинг ҳарбий-ватанпарварлик ҳисси юксалиб, уларда армияга нисбатан янгича қараш шаклланаётганидан дарак беради. Қолаверса, ҳарбий қисмлардаги шароитнинг тубдан яхшиланиши, давлат томонидан аскар ва зобитларга қаратилаётган алоҳида эътибор, аҳоли орасида бу борада олиб борилаётган тарғибот-ташвиқот ишлари ёшларни руҳлантирмоқда.

«Ғурбатда ғариб шодмон бўлмиш эмиш…»

2002 йилнинг ёзи эди. Мен ўшанда ўн еттига қадам қўйгандим. Ҳамсоямиз Тоғай малим Россиядан пул ишлаб келди. Қамиш билан ёпилган томини бузиб, баланд кўтарди-да, шийпир қоқди. Буни кўрган ҳамқишлоқлар пайтавасига қурт, кўнгилларига васваса тушди, ҳисоб. Отам ҳам бир куни масжиддан ҳовлиқиб келди-да: ”Тоғай малим яқинда Москвага қайтаркан. Илтимос қилгандим. Сени обкетишга кўнди. Тўрт кундан кейин жўнайсанлар”,- деди, очиқ осмонда чақмоқ чаққандек қилиб. Ўша кеча ухлай олмадим. Эрталаб жойимдан турарканман, танам жуда ланж эди